Irkımızın kahramanları....
Türkçü Turancı Otağ, Kurt ini
 
*
Esenlikler, Ziyaretçi.Lütfen giriş yapın veya kayıt olun. 14 Ağustos 2020, 05:09:52


Kullanıcı adınızı, parolanızı ve aktif kalma süresini giriniz
Otağ Kuruluş Tarihi: 10 Ekim 2008


Random Image
Sayfa: [1] 2 3 4
  Yazdır  
Gönderen Konu: Irkımızın kahramanları....  (Okunma Sayısı 295406 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.
ATABEK
Ziyaretçi
« : 19 Kasım 2009, 11:15:10 »

Burada Necdet Sencer Bey'in Irkımızın kahramanları isimli eserinden alıntıları yayınlayacağım...

ALP ER TUNGA
Türk tarihi, iki yanı kahramanlık, şan ve ahlak heykelleri ile süslü uzun ve ulu bir yoldur. Bu ulu yolun
her adımında Türk'ün göğsünü kabartacak, başını dikleştirecek ve üstünlüğünü belirtecek sayısız
kahraman, Türklük için nöbet beklemektedir. Varlığımızı büyük maneviyatları ile bekleyen bu uluların
pek çoğunu, biz, tarihin yolu aydınlatan ışıkları ile görebiliyor; onlardan kafamıza bilgi, gönüllerimize
güç ve ruhlarımıza iman alıyoruz Kılıç Arslan'lar, Çingiz'ler, Yavuz'lar bunlardandır.
Gözlerimizi bu yolun sonlarına doğru çevirecek olursak, göreceğimiz şey, bizden uzaklaştıkça sıklaşan
bir sis perdesi olacaktır. Bugün, bu sis perdesini gözlerimizle delip de arka tarafında neler olduğunu
bilmek yani tarihimizin başlangıcını öğrenmek tam olarak mümkün bulunmuyor. Yalnız bu uzun şanlı
yolun, sağına soluna gezdirerek gerilerine çevirdiğimiz gözlerimiz, sislerin çoğalıp da her tarafı
örtmediği yerlerde yelesi Boz bir kurt görmekte veya sezmektedir. Bu bozkurt, Türk tarihi denen şanlı
yolun, şimdiki bilgilerimize göre, ilk bekçisidir. İşte bu kahraman Alp Er Tunga'dır.
Alp Er Tunga, Milattan önce yedinci yüzyılda yaşamış pek büyük bir Türk kahramanıdır. O çağlarda
Türk'ün beşiği ve öz yurdu olan Türkistan'da Saka adını taşıyan Türkler bulunuyordu. Sakalar çok
savaşçı idiler. Onların başı bulunan kahraman Alp Er Tunga da her büyük Türk kahramanı gibi, savaşçı
bir yiğitti. Tarihin ışığı, Türk'ün beşiği olan Türkistan'ın milattan önceki yedinci yüzyılını iyice
aydınlatamadığı için, o kahraman Türk'ün biz bugünkü torunları bu en eski yiğit atamızı tam olarak
tanımıyor, Alp Er Tunga nasıl yaşamış, nasıl savaşmış, bunları gerektiği kadar bilmiyoruz. Yalnız kısaca
bildiğimiz şudur ki, bu kahraman başbuğ, tarihin ünlü Turan ‐ İran savaşlarında Turanlı Türklerin
başında bulunmuş, Turan'ın büyük düşmanlarından biri olan İran'a karşı Türklük hesabına zaferler
kazanmış ve bu düşman milletin topraklarını orduları ile bir kaç kere çiğnemiştir. Acemler, bu Türk
yiğidine karşı savaş alanlarında hiç bir başarı kazanamamışlar, sadece önünde dize gelmişlerdir.
Turan'ın bu eski fakat beceriksiz düşmanları erlik alanlarında alt edemedikleri Türk kahramanını
milattan önce 624'te hile ile şehit etmişler, kendilerine yakışır bir başarı ile Turan'ı başsız
bırakmışlardır. İşte Alp Er Tunga hakkında bildiklerimiz bunlardan ibarettir.
Acem şairi Firdevsî, İranlılar destanî tarihi olan Şehname'de, bu Türk kahramanından çok bahseder.
Türklerin Alp Er Tunga, Buku Han veya Buka Han adlarını verdikleri bu en eski kahraman atamıza,
Acem şairi destanında Afrasiyâb demektedir. Şehname'de Turan ‐ İran savaşlarını acemler lehine
büyük bir mübalağa ile anlatmış olan Firdevsî, Türk saraylarında Türklerden lütuflar gördüğü halde
Türk düşmanlığı yapan bu acem, eserinin birçok yerinde de Türklerin ve Türk Başbuğu Alp Er
Tunga'nın kahramanlığını söylemek zorunda kalmıştır. Alp Er Tunga'nın büyük kahramanlığını
Şehname'nin mısraları arasından bulup çıkarmak hiç de güç değildir. Milletini yükseltmek için akla
gelmez mübalağaları eserine geçiren Firdevsî, Alp Er Tunga'nın İranı dize getiren zaferlerini
gizleyememiştir. Şehname'nin yazdığı bu Türk zaferlerini gerçeğin tamı değil, bir parçası saymak yanlış
olmayacağına göre yiğit ve kumandan Alp Er Tunga'nın büyüklüğü hayallerimizde canlanabilir.
Tarihi şahsiyetini tam olarak bilmediğimiz Alp Er Tunga'nın büyük kahramanlığını bize anlatan ikinci
eser de, Türkçü Türk bilgini Kaşgarlı Mahmut'un Divânü Lügati't Türk'üdür. Kaşgarlı Mahmut'un
1077'de tamamlanan bu eserinde Karahanlılar çağında Türkler arasında söylenen bazı şiir örnekleri
vardır ki bunlardan birisi de kahraman Alp Er Tunga için yazılmış bir sagu (mersiye)dir. Alp Er Tunga
milattan önce yedinci yüzyılda yaşamış bir Türk'tür; Karahanlılar ise milattan sonra onuncu yüzyılda
Köprülerin (Linklerin) Görülmesine İzin Verilmiyor.
Köprüleri (Linkleri) Görebilmek İçin Üye Olun veya Giriş Yapın
www.atsizcilar.com
Sayfa 5
Türkistan'a hâkim olmuşlardı. Aradaki büyük zaman farkı düşünülürse, Karahanlılar çağında Alp Er
Tunga için söylenen sagu bize bu en eski atamızın büyüklüğünü anlatmaya yeter. Eğer Alp Er Tunga
Türkistan topraklarının pek büyük Türk kahramanı olmasaydı, ölümü üzerinden bin beş yüz yıldan çok
bir zaman geçtikten sonra adının ve hâtırasının yaşaması mümkün olmazdı. Kahramanımızı "fazilet
beği" olarak da gören bu sagunun bir kıtası şudur:
Alp Er Tunga öldü mü?
Isız ajun kaldı mu?
Ödlek öçin aldı mu?
Emdi yürek yırtılur.
Kahraman yaradılışlı Türk milleti gönlünü en çok yiğitliklere verdiği içindir ki bu ilk kahraman atasını,
aradan geçen her şeyi unutturacak kadar büyük bir çağ geçtiği halde, unutamamış, yüzyıllarca sonra
"Alp Er Tunga öldü mü, kötü dünya kaldı mı, zaman öcünü aldı mı, şimdi yürek parçalanır" diye
ağlamıştır. Dünyada hiçbir kahraman gösterilemez ki hâtırası bu kadar uzun zaman milletin bağrında
yaşamış bulunsun.
Alp Er Tunga büyük bir kahramandır. Karahanlıların kendilerini onun soyundan saymaları da bu
kahramanlıktan bir şeyler elde etmek içindir. Tarih ışığı, geçip geldiğimiz şanlı yolun sonlarında
Türklük nöbeti beklemekte olan bu en eski atayı bize tam olarak gösteremiyorsa da bu o kadar
ehemmiyetli değildir. Alp Er Tunga; Kür Şad'ların, Çingiz'lerin, Yavuz'ların, Topal Osman'ların ve kısaca
bütün Türklerin eski ulu atasıdır. Ve bugünkü bilgimize göre de ilk Türk kahramanıdır.
Facebook'a Ekle
Kayıtlı
ATABEK
Ziyaretçi
« Yanıtla #1 : 19 Kasım 2009, 11:15:48 »

TOMRİS
Tarihimizin sayısız erkek kahramanları arasında yiğit adını almayı hak etmiş Türk kadınları da vardır.
Kahramanlık yerleri olan savaş alanlarında düşmanlarla erler gibi vuruşan, milletleri ve şerefleri için
kanlarını akıtmayı göze alabilen bu kahramanların en büyüklerinden birisi, günümüzden yirmi beş
yüzyıl önce yaşamış olan Tomris'tir. Asıl adının Demir olması gereken, fakat eski yunan tarihçilerinin
Tomiris ve Demurus şekillerinde adlandırdıkları bu kadın, Peçenek Türkleri'ndendi. Onun taşıdığı ad
gibi bir demir olduğunu tarihin bize bıraktığı satırlar arasından bulup çıkarmak güç değildir.
Milattan önce altıncı yüzyılda Türkistan'da Saka ve Peçenek Türkleri bulunuyordu. Aynı çağda İran'da
Ahamenid sülalesi vardı. Bu sülale zamanında acem orduları doğuya doğru ilerleyerek Türkler'le
birkaç yol çarpışmışlardır. Tarihte bunların en ünlüsü Tomris'in Peçenekler'e baş bulunduğu çağda
yapılandır.
Ahamenidler'den Kirus, önce Sakalarla vuruşarak onları yenmiş, Batı Türkistan'ın cenup topraklarını
ele geçirmişti. Bu savaşlardan on yıl kadar sonra Kirus, Peçeneklerle de çarpıştı. Çarpışmanın sebebi
Kirus'un Peçenek Hükümdarı Tomris ile evlenmek istemesi ve Peçeneklerin kadın başbuğunun bu
isteği geri çevirişidir. İran hükümdarı gururunu ayaklar altına alan bu komşu kadın başbuğdan öç
almak için ordularını doğuya sürünce, tarihin ünlü Türk‐Acem savaşlarından biri meydana geldi. Kirus,
önce Tomris'in oğlunun buyruğundaki Türk öncü kuvveti ile karşılaştı, onları bozdu. Tomris'in oğlu
düşmana yenilmenin verdiği yasla kendini öldürdü. Bu çarpışmayı kazanan Kirus, zaferlerine bir
yenisini eklemek hülyası ile Tomris'in buyruğundaki asıl Peçenek ordusunun üzerine yürüdü.
Köprülerin (Linklerin) Görülmesine İzin Verilmiyor.
Köprüleri (Linkleri) Görebilmek İçin Üye Olun veya Giriş Yapın
www.atsizcilar.com
Sayfa 6
Türkler'le Acemler'i karşı karşıya getiren savaşlardan biri olan bu çarpışma pek kanlı oldu. Önce iki
ordu pek yakın bir mesafeden oklaştılar. Bu oklaşma o kadar kanlı oldu ki iki taraftan yaralanmayan
pek az savaşçı kaldı. Bu korkunç başlangıçtan sonra ordular mızrak ve kılıçlarla göğüs göğüse geldiler.
Türklerin kadın başbuğu ile İranlıların erkek hükümdarının başlık yaptığı bu sert vuruşma kavganın
sonunu çabuk getirdi. Yalnız; kahramanlığın, askerlik kabiliyetinin ve zekânın hakim olduğu her
vuruşmada olduğu gibi, bunda da kahramanlık, askerlik ve zekâda üstün olanlar ağıt bastılar.
Peçenekler o kadar sert vuruştular ki İran ordusunun büyük bir kısmı topraklara serildi. Tomris'ten öç
almaya gelmiş olan düşman hükümdarı Kirus da savaş alanında kalmıştı. Bu büyük Acem bozgunu
yalnız tarihimize bir zafer eklemekle kalmıyor, mağrur Türk düşmanlarına tarihî bir ders de vermiş
oluyordu. Kirus, hayatında çok kan akıtmış bir hükümdardı. Peçenek ordusunun kahraman kadın
hükümdarı Tomris, yok ettiği düşman ordusunun toprağa serilmiş bu kan akıtıcı hükümdarına layık
olduğu muamelede bulundu.
Kirus'un kafasını kan dolu bir fıçıya atarak: "Hayatında kan içmeye doyamamıştın, şimdi doya doya
iç!" dedi.
Tarihin Tomris hakkında verdiği bilgi bu kadardır. Herhangi bir düşman ordusunu yenmek ve onun
başını toprağa sermek yapılamayacak bir şey olmamakla beraber, şartlar düşünülürse bu zaferin
büyüklüğü ortaya çıkar. Kirus, bütün İran'ın güçlü ordusunun erkek hükümdarı, Tomris ise Türklerin
bir koluna başlık yapan bir kadındır. Bir kadının başbuğluk yaptığı bir ordunun kazandığı zaferde o
kadına düşecek şan payı imrenilecek kadar büyük sayılmaya değer. Ayrıca ordusu ile düşmanı
tepeleyen bu kahraman kadının, savaşı, düşman hükümdarı ile evlenmemek yani temiz Türk kanını
bozmamak için yapması ayrı bir değer taşımaktadır. Damarlarındaki kanı bozulmuş olarak devam
ettirmemek için o kanın hepsini akıtmayı göze alan ve bunun için de savaş alanına yürüyen Tomris,
Türk kızları için güzel bir örnektir. Damarlarında onun kanını taşıyan Türk kızları beyaz perdelerin
hokkabaz kılıklı yaratıklarına değil, tarihin karanlıkları arasında bir yıldız gibi parlayan demir yürekli
Tomris'e benzemeye uğraşmalıdırlar. Bu, bir vazife ve bir şereftir.
Facebook'a Ekle
Kayıtlı
ATABEK
Ziyaretçi
« Yanıtla #2 : 19 Kasım 2009, 11:17:32 »

METE (MOTUN)
Yirmi beş yüzyıllık tarihimizde çelikten iradeleri ve büyük kahramanlıklarıyla ırkımıza başlık yapmış
olan birçok ulu bozkurtlarımız vardır. Mete (= Motun), boz yeleleri ile Türklüğü yüceltmiş olan bu
kurtların ilkidir. Yirmi beş yüzyıldan beri çok defa dağınık yaşayan, fakat birçok kereler de birleşen
büyük milletimizi, bugünkü kesin bilgimize göre, ilk olarak bir araya toplayan kahraman ve dahî, Mete
(= Motun)'dur. Türk ırkının milli ülküsünü tarihte birinci defa olarak gerçekleştirmek şerefini kazanmış
olan Mete (= Motun)'nin tarihi şahsiyetini, uzak tarihin karanlıkları arasından şöyle bulup
çıkarabiliyoruz.
Milattan önceki üçüncü yüzyılın sonlarında Moğolistan'da Kun adını taşıyan Türkler oturuyorlardı.
Kunların başı Tuman Yabgu idi. Tuman'ın oğlu Mete (= Motun) veliaht bulunuyordu. Mete (=
Motun)'nin bir üvey anası, Tuman'ın bu kadından da bir oğlu vardı. Üvey ana, Mete (= Motun)'nin
veliahtlığını kıskanır, bu yere kendi oğlunun geçmesini isterdi. Fakat gelenek buna engel bulunuyordu.
Hırslı kadın, veliahtlığı oğluna kazandırmak için bir plan kurdu. Plan şuydu: Yabguyu kandırıp Mete (=
Motun)'yi Yüeçilere rehin göndertmek, sonra savaş açtırıp Kun veliahtının komşuları tarafından
öldürülmesini temin etmek... Yabgu, karısının bu hilesine kandı. Oğlunu gönderdiği Yüeçilere savaş
açtı. Yüeçiler ilk iş olarak Kun veliahtını yok etmek istediler. Fakat Mete (= Motun), daha çabuk
davranarak komşularının eline düşmedi, Kun ülkesine kaçtı.
Tuman Yabgu, oğlunun kurtuluşuna sevinerek kendisine on bin çadır halkı verdi. Mete (= Motun) ise
babası, üvey anası ve üvey kardeşine karşı büyük bir öç beslemeye başlamıştı. Bu öç duygusu ile,
kendisine verilen on bin çadır halkından on bin kişilik bir ordu yaptı. Bu orduyu görülmemiş bir
disiplinle yetiştirmeye başladı. Mete (= Motun), ordunun disiplin ruhunu anlamak için, onları birkaç
kere sınadı. İlk olarak kendi atına ok atıp bütün askerlerinin de aynı işi yapmaları buyruğunu verdi.
Erlerin bazıları bunu göze alamadılar. Mete (= Motun), ordusundaki disiplinin istediği dereceye
çıkmamış olduğunu gördü, o askerlerin başlarını vurdurdu. Bir müddet sonra ikinci bir denemede
bulundu. Bu seferki buyruk pek ağırdı. Mete (= Motun), oku sevgilisine atmıştı, erleri de karılarına
atacaklardı. Dehşet içinde kalan bazı askerler buyruğu yerine getiremediler. Mete (= Motun), bunların
da başını vurdurdu. Daha sonra yapılan üçüncü sınama Mete (= Motun)'yi sevindirdi. Çünkü babasının
atına ok atmaları için verdiği buyruk, bütün ordu tarafından yerine getirilmişti. Veliaht, askerlerindeki
disiplinin tam olduğunu görerek babasının üzerine yürüdü, onu bozdu Yabguyu, üvey anasını ve
kardeşini öldürdü. Milattan önce 209'da babasının tahtına oturarak Kun yabgusu oldu.
Disiplinin askerlikteki yerini günümüzden yirmi iki yüzyıl önce anlamış olan Mete (= Motun), Kun
Yabgusu olduğu vakit, Doğu Moğolistan'daki Tung‐Hu (= Dunxu)lar çok güçlü bulunuyorlardı. Tung‐hu
hükümdarı, Kunların güçsüzlüğünden ve yeni Yabgunun tecrübesizliğinden faydalanmak istiyordu.
Onun için savaş bahanesi aradı. Elçi göndererek Kunlardan Tuman Yabgu çağından kalma çok değerli
bir atı almak istedi. Mete (= Motun) beğlerini toplayıp komşu hükümdarın isteği hakkında
düşüncelerini sordu. Beğlerin çoğu "Kunların hazinesi" diye ünlü olan bu atı vermemek düşüncesini
ileri sürdüler. Mete (= Motun) ise bir komşudan bir at esirgenmeyeceğini söyledi. At gönderildi. Bu
hareketi Kunların korkusuna veren komşu hükümdar, yeni bir elçi göndererek bu sefer Mete (=
Motun)'nin karılarından birini istedi. Mete (= Motun), yine beğlerini topladı. Beğlerin hemen hepsi bu
isteği büyük bir vicdansızlık sayarak elçiyi kovmak düşüncesini ileri sürdüler. Mete (= Motun) ise
komşudan bir kadın esirgenmeyeceğini söyledi. Kadın gönderildi. Büsbütün şımaran Tung‐hu
hükümdarı üçüncü olarak kendi devleti ile Kunlar arasında bulunan boş ve ıssız bir toprağı istedi.
Mete (= Motun), yine beğleri topladı. Beğlerden birkaçı hiçbir işe yaramayan bu toprağı vermekle
vermemek arasında büyük bir fark olmadığını söylediler. Mete (= Motun), bu fikre karşı büyük bir
öfke gösterdi. At ile kadını kendisine ait olan şeyler olduğundan vermiş, bir at veya aşkı için Kunları
güçlü düşmanlarıyla tehlikeli savaşa sokmak istememişti. Fakat toprak devletin temeli ve milletin
şerefi idi. Toprak verilemezdi. Vermekle vermemek arasında fark görmeyen beğlerin başlarını
vurduran Mete (= Motun), ansızın Tung‐hu'ların üzerinde yürüdü. Gafil avlanan Tung‐hu hükümdarı
yurdunu Mete (= Motun)'ye kaptırdı, kendisi de öldü.
Doğu'daki tehlikeyi böylece yok etmiş olan Mete (= Motun), daha sonra Yüeçiler üzerine yürüdü,
onları da yendi. Türkleri bir bayrak altında toplamak isteyen Kun Yabgusu, bir takım beğliklere boyun
eğdirdikten sonra, Çinlilerin vaktiyle Türkler'den zaptetmiş oldukları toprakları da kurtardı. 300.000
kişilik bir orduya sahip olan Mete (= Motun), bu suretli Asya'nın en güçlü devletini kurmuş oldu.
Kun Yabgusu bu zaferlerle şimalde Türk birliğini kısmen kurmuş bulunuyordu. Fakat Mete (= Motun),
asıl Çin'le hesaplaşmak ve onun işini bitirmek isteğinde idi. Sonunda bu istek yerine geldi. Asya'nın iki
büyük devleti karşılaştılar. Kunlar, Mete (= Motun)'nin, Çinliler, hükümdar Kao‐ti'nin
buyruğundaydılar. Çin imparatoru, Türklerin gücünü iyice anlayabilmek için Mete (= Motun)'nin
karargâhına casuslar göndermişti. Bunun farkına varan Yabgu, casusları aldatan bir plan kurdu.
Karargâhında hasta askerleri ve sıska atları bırakarak asıl seçme ordusunu gizledi.
Casuslar bunun farkına varmayarak imparatorlarına durumu olduğu gibi bildirdiler. Bunun üzerine
Kao‐ti ordusuyla ilerledi, fakat zafere gittiğini sanırken kendini bekleyen tuzağa düştü. Mete (=
Motun), Çin ordusunu parçaladıktan sonra Kao‐ti'yi bastı, kuşattı. Kuşatma yedi gün sürdü. Bu
müddet içinde kumandanlardan hiçbir yardım almayan imparator, Mete (= Motun)'nin karısına gizli
adamlar gönderip durumunu yalvarmakla kurtarmaktan başka çare bulamadı. İmparatorun karısını
elde etti. Bu sıralarda bir iki kumandanının hareketinden kuşkulanmakta olan Mete (= Motun),
karısının sözlerinin tesirinde de kalınca kuşatmayı gevşetti. Ele geçmekte olan imparator da bundan
faydalanarak Türk kıskacından kurtulup kaçtı. Az sonra barış yapıldı. Çinliler, Kunlara her yıl kumaş,
şarap, pamuk, pirinç ve ipek vergisi göndermeyi kabul ettiler.
Mete (= Motun), Çin'i ürküterek hep barış halinde yaşamış, imparatordan hep vergi almış, buna
rağmen Çin'e karşı yapılan ünlü Türk akınları hiç eksik olmamıştır. Mete (= Motun), en büyük düşmanı
Çin'le barışın devam ettiği sıralarda, Türkleri bir bayrak altına toplayacak olan seferlere başlamış,
yirmi altı Türk beğliğini sınırları içine almak suretiyle Japon denizinden Yayık ırmağına ve belki de
daha ötelere kadar uzanan bir devlet kurmuştur. İşte bugün kesin olarak bildiğimiz ilk Türk birliği, bu
seferlerin sonucu olarak meydana gelen bir devlettir.
Mete (= Motun), milattan önce 174'te gözlerini kapadığı zaman, Asya'nın en güçlü devletinin ve
birleşmiş Türk milletinin başı bulunuyordu. Bu sıralarda Türkler, Çinliler'in ancak bir vilayeti kadar
nüfusa sahiptiler, fakat koca Çin'den vergi alıyorlardı ki Türklüğü bu üstün duruma kahramanlığı,
askerliği ve dehâsı ile ulaştıran Mete (= Motun) olmuştur.
Facebook'a Ekle
Kayıtlı
ATABEK
Ziyaretçi
« Yanıtla #3 : 19 Kasım 2009, 11:18:53 »

ÇİÇİ YABGU
Irkımızın kahramanlarından bazıları bütün Türklerin ve hattâ bütün dünyanın tanıdığı ünlü
kimselerdir. Diğer bazıları ise, adları ve hayatları tarihin tozlu sayfalarında gizli kalmış bulunduğundan
bilinmeyen kahramanlardır. Çiçi Yabgu, ikincilerden ulu bir Türk'tür ki milattan önceki tarihimizin
sayılı büyüklerinden biri olarak Türkistan topraklarında yüzyıllardan beri yatmaktadır.
Çiçi, Kun Türkleri'ndendir. Kun tarihinin karışıklıklar çağı olan milattan önceki birinci yüzyılın son
yarısında yaşamıştır. Hayatı savaşlar içinde geçen bu kahraman Yabgu hakkında bildiklerimiz
şunlardır:
Milattan önce 58'de bir iç savaşından sonra Kun tahtına oturan Huhanşa, yanlış bir hareketle işe
başlamıştı. Bu hareket, kendinden önceki Yabgunun küçük kardeşi olan Batı Beğler Beğini öldürtmek
istemesidir. Huhanşa'nın bu yanlış hareketi Kun ülkesini kargaşalıklar çağında birçok Yabgular çıkıp
birbirleri ile savaştılar. Bunlardan çoğu çabuk bastırıldı. Fakat Hunhaşa'nın büyük kardeşi olan ve
törece tahta oturması gereken Doğu Beğler Beğinin kendisinin Çiçi adı ile hükümdar ilan etmesi,
ülkeyi uzun zaman için ikiye bölmüş oldu.

Çiçi, Yabguluğunu ileri sürerek ortaya atıldıktan sonra, ölümüne kadar birçok savaşlar yaptı. Büyük bir
kahraman olduğu kadar iyi bir asker olan yabgu, savaşlarda hep üstün geliyordu. İlk önce 54'te bir
başka Yabgu ile vuruştu. Bu yabguyu Çiçi üzerine, Türk birliğini büsbütün bozmak düşüncesi ile,
Çinliler göndermişlerdi. Çiçi, savaşı kazanarak kendisini alt ermek isteyen yabguyu öldürdü, tebaasını
aldı. Bundan sonra kardeşi Huhanşa'nın üzerine yürüdü. İki Türk ordusu çok sert çarpıştılar. Çiçi
kazandı, kardeşi kaçtı. Çiçi, bu zaferi ile yabguluk şehrini de ele geçirerek bütün Kun ülkesinin başı
olmuştu.
Bu bozgundan sonra Huhanşa'nın beğlerinden birisi yenilmiş yabguya, Çin'e tabi olmak ve onlardan
yardım görerek başşehri yeniden elde etmek teklifinde bulundu. Huhanşa, Kurultay topladı. Tahtı
kendisine kazandıracak bu fikri ileri sürdü. Fakat beğler Çin'e tabi olmak düşüncesini beğenmediler.
Çok üstün bir milli şuurla dediler ki: "Kunlar, Çin'in önünde dize gelip tutsak olamaz. Kun devletinin
temeli at üzerinde savaşmaktır. Bunun içindir ki komşu devletler bizden korkuyor. Temeli kahramanlık
olan ülkemizde yiğitlerin sonu gelmiş değildir. Şimdi bizde iki kardeş taht için vuruşmaktadırlar. Ya
biri, ya öteki kazanacaktır. Böyle vuruşmalarda ölmek bile şandır. Atalarımız başka milletler üzerinde
hâkimdiler, torunlarımız da hâkim olacaklardır. Çinliler bugün bizden güçlüdürler. Ama Çin ne kadar
güçlü ve büyük olursa olsun, Kun ülkesinin hepsini yutamaz. Onlara tutsak olmak, atalarımız
yabguların ruhlarını incitmek ve kendimizi komşu milletler yanında küçük düşürmektir. Niçin
atalarımızın koyduğu törelerden ayrılalım? Çin'e tabi olursak ülkemizde belki kargaşalıklar sona
erecek, fakat biz bundan sonra başka milletler üzerinde hâkim olamayarak istiklalsiz yaşayacağız"
Beğlerin bu çok güzel ve doğru düşüncesine rağmen, Huhanşa, Çin'e tabi oldu. 51'de Çin
imparatorunu ziyarete gitti. Pek çok armağan aldı.
Bu sıralarda Çiçi, eski Kun imparatorluğunu diriltmeye çalışıyor, bunun için savaşlar yapıyordu.
Kardeşinin Çin önünde dize gelmesi onu yolundan çevirmemişti Çiçi, bu yolda ilk savaşını Batı
Yabguluğu'nu ilan eden bir prensle yaptı. Onun üzerine yürüdü. Çarpıştılar. Çiçi üstün geldi, öteki
yabgu şehit düştü. Çiçi, şehit yabgunun tebaasını aldı. Bundan sonra Usun beğinin ordusu ile vuruştu,
onu da yendi. Daha sonra Batı şimale yürüdü; Oğurlara, Kırgızlara ve Tinlilere gücünü tanıttı. Eskiden
Kunlara tabi olan bu boylar, Çiçi önünde boyun eğdiler. Çiçi, bu başarılardan sonra karargâhını Kırgız
ülkesinde kurdu. Ama oturup kalmadı. Kanklılar kendisini çağırmışlardı. Buna sevinerek ordusu ile
Kanklı ülkesine gitti. Fakat dondurucu bir soğuk yolda ordusunu kırdı geçirdi. Ancak 3.000 kişi sağ
kaldı.
Çinliler; savaşan, kazanan ve Kun birliğini kurmaya uğraşan Çiçi'nin kendileri için büyük bir tehlike
olduğunu biliyorlardı. Onu içeriden vurmak istemişler, istediklerini elde edememişlerdi. Bu işi kendi
orduları ile yapmak veya yapmaya uğraşmaktan başka çıkar yol yoktu. Zaten Çiçi, bir Çin elçisini
öldürmüş, ortaya bir sebep de koymuştu. Çinliler, yabguyu yok etmek için 60.000 kişilik bir ordu
hazırlayarak gönderdiler.
Çiçi Çin'den çok uzaklarda olduğundan tedbir almadan oturuyordu. Bir gün oturduğu şehrin
düşmanlar tarafından kuşatıldığını görünce şaşırdı kaldı. Çin ordularının oralara kadar geleceğini hiç
ummamıştı. Onlara ne istediklerini sordu. Teslim olarak Çin'e gitmesini söylediler. Savaş gücü yerinde
olan savaşçı bir Türk nasıl teslim olabilirdi? Çiçi, teklifi geri çevirdi. Çinliler şehri kuşattılar.

Kalenin duvarlarında Çiçi'nin beş renkli bayrağı dalgalanıyordu. Yabgu sağ kaldıkça dalgalanacaktı da...
Hem de kendi buyduğundaki erlerin çok az, Çinlilerin sayısının pek kabarık olmasına rağmen...
60.000 Çinli ile bir avuç Kun Türkü arasında nispetsiz olduğu kadar kanlı bir savaş oldu. Önce küçük bir
atlı kolu kaleden çıkararak düşmanın üzerine yürüdü. Çin ordusu bu küçük kola saldırdı. Vuruştular.
Atlıları kaleye attılar. Savaş bütün gün sürdü. Gece de durmadı. Kunlar geceleyin bir saldırış daha
yaptılar. Koca Çin ordusunu söküp atmak mümkün olmadı, yine kaleye çekildiler. Dövüş ertesi gün
pek şiddetlendi. Kunlar, kadınları ve çocukları ile hep birden ve pek kahramanca vuruşuyorlardı.
Düşen kalıyor, ayaktakiler, yaralı da olsalar, savaşıyorlardı. Çiçi Yabgu da yüzünden yaralanmış lakin
dövüşü bırakmamıştı.
Uzun zaman vuruştular. Düşe düşe sayıları azalan Kunlar, sonunda kaleyi bırakmak zorunda kaldılar.
Ama dövüş bitmedi. Şehrin içindeki bir saraya çekilen düşmemiş kahramanlar, bu pek yiğitçe
çarpışmalarına orada da devam ettiler. Kırıla kırıla sayıları pek az kalmıştı. Yine de teslim
olmuyorlardı.
Üstelik Çinliler şehri ateşe de vermişlerdi. Lakin Çiçi ve yanındakiler, yaralar içinde oldukları halde,
vuruşu yine bırakmadılar, sonuna kadar boğuştular.
Çin ordusu üstün geldiği zaman, ortada vuruşabilecek bir tek Türk kalmamıştı. Kunlardan 1518 kişi
ölmüş, 145 bahtsız tutsak edilmişti. Bu kahramanlar alayının başı Çiçi de şehitler arasında idi.
Buyruğundaki kadınlar, çocuklar ve erkeklerle birlikte o da toprağa düşmüştü. Lakin, Türklüğün şanı
bir yol daha yüceldikten, Türk'ün baş eğmezliği ve kahramanlığı en parlak bir örnek kazandıktan ve
Türk tarihine bir kahramanlık destanı daha eklendikten sonra...
Facebook'a Ekle
Kayıtlı
ATABEK
Ziyaretçi
« Yanıtla #4 : 20 Kasım 2009, 20:53:03 »

ATİLLA
Kısa bir boy, geniş bir gövde, büyük bir baş, seyrek bir sakal, esmer bir ten, keskin bakışlı bir çift göz...
Tarih, bütün Batı'ya korku salan, düşmanlarını dize getiren ve Türk adını Avrupa'ya yıllarca şerefle
gezdiren Atilla'yı bize böyle tanıtıyor.
Atilla, bütün büyük Türk başları gibi savaşçı bir başbuğdur. Ömrü kavga yerlerinde geçmiş ve bu
savaşçılığı iledir ki düşmanlarını ezerek büyük imparatorluk kurmuştur. Avrupa'nın büyük bir kısmını
içine alan bu imparatorluk, anayurtlarımız dışında kurulmuş devletlerden birisidir.
Atilla, Kun Türklerindendir. Soyumuzun bütün uruklarını tarihte ilk olarak bir bayrak altında toplayan
Kunlar, Ulu Motun (= Mete)'den sonra Atilla ile Türk dünyasına ikinci büyük bir kahraman daha
vermişlerdir. Türk birliğini kuran birinci büyük kahramandan yedi yüzyıl sonra gelen bu ikincisi, Paris'e
kadar bütün Avrupa'yı Türk ordularına çiğneterek tarihimize yeni şanlı sayfalar eklemiştir.
Atilla'nın Avrupa'ya yaptığı akınlar, cihan tarihinin en büyük olaylarındandır. Milletimizin bu ulu oğlu,
Türk adını Avrupa'ya en büyük korku olarak yerleştirmiştir. O'nun buyruk verdiği Türk orduları Batı'nın
altını üstüne getirmişler. Bu suretle milletimizin askerlik gücünü dünyaya bir yol daha göstermişlerdir.

442'de Bizans üzerine yürüyüp Trakya'yı çiğnedikten sonra düşmanlarını barışa mecbur eden ve
haraca bağlayan Atilla'nın en büyük akınlarından birisi, Batı seferidir. Atilla, bu eseri de 451'de
yapmıştır. İstilâ ettiği yerlerin askerlerini de alarak pek büyük bir kuvvetle ilerleyen Türk
hükümdarının bu seferi, Avrupa'yı yerinden oynatan pek önemli bir olaydır. Türk ordusu bir çığ gibi
hızla ilerleyerek Paris yakınlarına kadar gelince; dehşet içinde kalan Avrupa, bu seli durdurabilmek
için bütün gücünü ileri sürdü. Bu güç; Romalılar, Vizigotlar ve diğer Batı kavimlerinden mürekkep
bulunuyordu. Atilla'nın ordusunda ise Ostrogotlar'la zaptedilmiş yerlerin halkından mürekkep diğer
kavimler de vardı. İki ordu 451'de Şalon'da karşılaştılar.
Türkler'le Romalılar ve müttefikleri göğüs göğüse çarpıştıran bu meydan savaşı çok kanlı olmuştur.
Atilla'nın buyruğundaki yabancıların başarı kazanamadıkları bu savaşta Türk hükümdarı kendi Kunları
ile Romalıların üzerine yürüyerek kanlı boğuşmalardan sonra onları geri atmış ve duruma hâkim
olmuştur. Pek sert çarpışmalardan sonra, akşam savaş durduğu zaman her iki taraftan da birçok adam
toprağa düşmüş bulunuyordu. Bu hal iki tarafı da yeniden saldırmaktan alıkoydu. Got kralı çekilince,
Atilla da geri döndü.
Sonu alınamayan, fakat bütün Avrupa'yı dehşet içinde bırakan bu savaştan az sonra, Atilla, Roma
üzerine yürümüştür. Büyük hükümdar, Romalıların savaştaki beceriksizliklerini biliyor, onlardan
müthiş bir öç almak istiyordu. Evvelki kanlı savaşta yenilmemiş, fakat istediği sonucu da elde
edememişti. Bu defa hesap tam görülecekti. Ordularını ileri süren Türk hükümdarı hiçbir engele
rastlamadan Roma'nın şimalindeki Aquila şehrine kadar geldi. Burada sert bir çarpışma oldu. Atilla,
korunma durumu pek güzel olan şehri, kalenin duvarları altına yığdırdığı eğerleri ateşe verdirerek
onları zayıflattıktan sonra umumî bir saldırışla ele geçirdi. Aquila'nın zaptı, Roma şehrinin kapılarını
Türkler'e açmalarına sebep oldu. Artık Atilla, bir askeri yürüyüş yapar gibi ilerliyordu.
Roma, Türk ordularının önünde duramayacağını anlamıştı. Bizans'ın yaptığı gibi, Türk gücü önünde
dize gelmekten başka çare yoktu. Roma'yı Kun ordularını ayağının altında çiğnenmekten ancak bu
kurtarabilirdi.
Romalılar işin bu doğru tarafına saparak ordularının başında ilerlemekte olan Atilla'ya bir heyet
gönderdiler. Papa'nın başlık yaptığı bu heyet, Roma'nın bağışlanmasını dileyecekti. Heyet çabucak
yola çıktı. Mağrur Papa, Atilla'nın yanına varınca huzuruna, törenlerde giyilen muhteşem elbisesi ile
çıkmış, Roma'nın yakarışını bu suretle bildirmiştir. Atilla, ayağına kadar gelen Roma'nın ve bütün
Hristiyanlığın bu en büyük adamına çok iyi muamele etmiş, sonunda düşmanlarının dileğini ve
yalvarmasını kabul ederek, vergi verilmek şartıyla, ordularını geri çekmeye razı olmuştur. Bununla
Roma şehri Türk ayaklarının altında çiğnenmekten kurtuluyor, fakat Romalılar hem askeri hem de
siyasi bir bozgunu tarihlerine geçirmiş bulunuyordular. Müthiş ordularını geri çeken Atilla da, Roma'yı
haraca bağlayarak zaferlerine bir yenisini ekliyordu.
İtalya seferi Atilla'nın son savaşıdır. Bu ulu Türk başbuğu, son zaferlerinden bir yıl kadar sonra ölerek
Avrupa'ya geniş bir nefes aldırmış oldu.
Atilla'nın ölümü pek büyük bir olay olmuştur. Avrupa, kafasının üstünden eksik olmayan bir çelik
topuzdan kurtulmuş, Türkler ise sonsuz yaslara dalmışlardır. Ölüsü iç içe geçirilmiş üç tabuta
konmuştur. Bunlardan birincisi altın, ikincisi gümüş, üçüncüsü demirdi. Asker ve halk saçlarını yolarak

ağlamışlar, en seçme yiğit atlılar ölüsünün etrafında savaş oyunları oynamışlardır. Gömülme işi de
geceleyin gizlice yapılmıştır.
Tarihin derinliklerinde on beş yüzyıldan beri uyumakta olan Atilla, ırkımızın baş kahramanlarından
birisidir. Doğu ve Batı Roma'yı haraca bağlamış, bütün Avrupa'ya kan kusturmuş, birçok şehirler zapt
etmiş ve bunlarla Türklüğün savaş kahramanlarından biri de o olmuştur. Bu kadar sert ve savaşçı
olduğu halde milletine karşı yumuşak ve kibirsiz yaşamıştır. Onun sertliği ve gururu yabancılara karşı
idi ki bu vasıfları ile de Türklüğe en büyük örneklerden birisidir.
Facebook'a Ekle
Kayıtlı
ATABEK
Ziyaretçi
« Yanıtla #5 : 20 Kasım 2009, 20:54:29 »

KÜR ŞAD
Gök Türk sülalesinden olan Kür Şad, tarihimizin baş kahramanlarındandır. O; eşsiz zaferler kazanmış
bir kumandan veya büyük topraklarda söz yürütmüş bir hükümdar değildir. Dünyanın tanıdığı ünlü
yiğitlerden de olamamıştır. Kür Şad, tarihin sayfaları arasında sıkışıp kalmış bir vakanın baş
kahramanıdır ki bu vakasıyla ırkımızın en namlı yiğitlerinin yanında ve hatta başında yer almak hakkını
kazanmıştır. O vaka şudur: Çin'in ırkımıza karşı yüzyıllarca takip ve tatbik ettiği bir siyaset vardır. Pusat
gücü ve askerlikte alt edemediği Türkleri, milliyetlerini unutturarak yenmeye uğraşmak... Çinliler,
Türk prens ve beğleri arasında geçimsizlik tohumları atmak ve güzel Çin prenseslerini Türk eline
göndermek suretiyle bu maksatlarına varmaya uğraşmışlardır. Bu siyasetin, tarihimizin şanlı bir
bölümü olan Gök Türkler'in çağında büyük bir ustalıkla tatbik edildiğini görüyoruz.
552 tarihinden başlayarak Türkistan hâkimiyetini ellerinde bulunduran Gök Türkler, Çin'i de
tepeledikten sonra, altıncı yüzyılın ikinci yarısında Asya'nın en güçlü devleti haline gelmişlerdi. Fakat
Çin'in o her zamanki siyaseti, yedinci yüzyıldan sonra Gök Türkler'i güçten düşürmeye başladı.
Günden güne kuvvetlerini kaybeden Gök Türkler, 630'da Çin'den büyük bir yumruk yediler. Bu tarihte
Çinliler, daha önceleri kendilerini birçok kereler tepelemiş olan Doğu Ganı Kiyeli'yi hile ile yendiler ve
tutsak ettiler. Türk elinin doğu topraklarına bu suretle sahip olduktan sonra siyasetlerine devam
ederek yüzyılın ortasından başlayarak bütün Gök Türk ülkesini ele geçirdiler.
Türklük için büyük bir tutsaklık çağı başlamıştı. Bu çağ 680 yılına kadar sürdü. Bu müddet içinde
Türkler istiklallerini kurtarabilmek ülküsü ile birkaç hareket yaptılar. Bunların en ünlüsü 639'da
olandır.
Çinliler, Gök Türk ülkesinin doğu parçalarını ele geçirip de buralardaki Türkleri küme küme Çin
topraklarına dağıtırlarken, Kür Şad da diğer prenslerle birlikte yurdundan uzaklaştırılmış, düşman
ellerinde tutsaklık hayatı yaşamaya başlamıştı. Türk beğlerinden kimisi tutsaklığa dayanamayıp ölür
ve kimisi de yasından Türk istiklalini yeniden kurtarmak için bir ihtilal yapmaya karar verdi. Bu fikirle
bir cemiyet kurdu. Kırk Türk bu ihtilal cemiyetine girdiler. Kür Şad, Çin hükümdarını öldürmek ve Çin
sarayında tutsak bulunan Gök Türk prenslerinden Holuku'yu Türkistan'a kaçırıp kağan yapmak
kararını vermişti. Bu suretle istiklâl kurtulacak ve Türk bütünlüğü yeniden kazanılacaktı.
Kür Şad ve arkadaşları, sık sık geceleri şehri gezen hükümdarı sokakta öldüreceklerdi. Fakat ihtilalin
yapılacağı gece hava bozdu. İmparator sarayından çıkmadı. Kür Şad, ihtilali hükümdarın sokağa
çıkacağı başka bir güne bırakmayı doğru bulmadı, durulmasından çekindi. Her ne pahasına olursa

olsun o gece meseleyi halletmek istedi. Bu fikirle düşman hükümdarını yuvasında yok etmek için kırk
bir er Çin sarayına saldırdılar.
Çarpışma pek nispetsiz oldu. İhtilalci Türkler, tarihin de bildiği bir sayıda, kırk bir kişi idiler.
İmparatorun sarayını koruyan Çinliler ise ancak Tanrı'nın bilebileceği bir çoklukta bulunuyordu. Buna
rağmen Kür Şad ve arkadaşları pek yiğitçe vuruştular. Lakin sayıca pek az olduklarından saraya girip
Çin hükümdarını öldürmek başarısını gösteremediler. Çinlilerin çokluğu karşısında çekilmek zorunda
kaldılar. Kür Şad ve vuruşmada arta kalan diğer ihtilalciler imparatorun ahırına saldırarak en güzel
atları ele geçirdiler ve kaçtılar. İhtilalci Türklerin arkasına düşen Çinliler, Kür Şad'ı bir ırmağı geçerken
yakaladılar. İhtilalin başı olan Gök Türk çocuğu, Türk istiklali ülküsü yolunda şehit düştü. Bu işlerden
hiç haberi olmayan Holuku da diğer bir yere sürüldü. İhtilal böylece bastırıldı.
Tarihte birçok ihtilaller görülmüştür. Zalim bir sülaleyi veya hain bir idareyi yıkmak için yapılan
ihtilaller vardır. hükümet devirmek için girişilen ihtilallere de rastlanır. Bu ihtilallerin hepsinde aynı
milletten bazen sayısı pek çok insanların kanı akmış ve umumiyetle ihtilali başaranlar iş başına
geçmişlerdir. Kür Şad'ın kırk arkadaşıyla birlikte 639'da yaptığı ihtilal bunlardan hiç birisine benzemez.
Bir kere Kür Şad İhtilali'nde hiçbir şahsi düşünce yoktur. Kür Şad, büyük bir ülkü, Türk istiklali ülküsü
için ileri atılmıştır. Böyle olmasa Holuku'yu Türk eline kaçırıp kağan yapmaya kalkmaz, o yere kendisi
çıkmak isterdi. Sonra 639 ihtilali kahramanları için maddi imkân da güler yüzü gösteren bir dost
değildir. Kırk bir yiğidin hiç çekinmeden ezmek üzere çarpıştıkları düşman sayısının çokluğu ve tutsak
ihtilalcilerin ellerine geçirebildikleri pusatlarla, Çin imparatoru koruyucularının pusatları arasındaki
fark unutulmamalıdır. Ve bir de kırk bir Türk tutsak edilmiş bir milletin çocukları, düşman ise yenmiş
ve hâkim bir ordunun askerleridir. Buna rağmen Kür Şad ve kırk arkadaşı ileriye atılmaktan
çekinmemişler ve en büyük kahramanların vardıkları sonuca ulaşıp bir daha geri dönmemişlerdir.
Kür Şad İhtilali, ilk bakıma istiklal fedailerinin Türklük yolunda şehit düşmesiyle sonsuz kalmış gibi
gözükür. Gerçekte ise çok büyük bir sonuç doğurmuştur. Çin imparatoru tutsak olarak yaşayan kırk bir
korkusuz Türk çocuğunun, sarayına böyle hiç çekinmeden saldırışından o kadar ürkmüştür ki, ileride
yenileriyle karşılaşmamak düşüncesi ile, ülkesine parça parça dağıtılan Türkleri tekrar kendi yurtlarına
göndermiş ve Gök Türkler'e kendisine sözle tabi olmalarını kafi görmüştür. Türk ırkını büyük bir
tehlikeden ve belki de yok olmaktan kurtaran bu olay, Kür Şad ile arkadaşlarının kanı pahasına elde
edilen bir sonuçtur.
Kür Şad tarihin sayfaları içinde gizli kalmış bir kahramanın adıdır. Fakat bu ad, yalnız bu yiğit Gök Türk
çocuğuna ait sayılmaz. Kür Şad adında, namları belirsiz diğer Türk fedainin maneviyatı da gizlidir.
Türk göklerinde, yüzyıllar içerisinde sayısız güneşler görülmüştür. Kür Şad, bunların en parlaklarından
biridir. O, kanlı bir ufkun ardından kaybolalı bin üç yüz yıl oluyor. Kür Şad, o günden beri yok; fakat
Kür Şad'lık ruhu Türk göklerinin ebedî bekçisidir.
Facebook'a Ekle
Kayıtlı
ATABEK
Ziyaretçi
« Yanıtla #6 : 20 Kasım 2009, 20:55:44 »

İLTERİŞ KUTLUK KAĞAN
Milletimiz tarihte iki kere istiklalini kaybeder duruma düşmüştür. Bunlardan biri yedinci yüzyılda Gök
Türkler çağında, öteki 1914‐1918 dünya savaşından sonradır. Yunan ordusuyla yapılıp o orduyla
birlikte öteki Türk düşmanlarının da tepelendiği ikinci istiklal savaşımızdan on üç yüzyıl önce yapılan
birincisi, tarihimizin en büyük olaylarından birisidir. Anadolu'da yaptığı ikinci istiklal savaşında Batı
Türk Eli'nde gözleri olanların hülyalarını yok eden Türk ordusu, Doğu Türk Eli'nde Çinlilere karşı yaptığı
birinci istiklal savaşında da ırkımızın bu büyük düşmanını yere sermiştir. İlteriş Kutluk Kağan, işte bu
birinci istiklal savaşımızın kahramanıdır.
Çinliler, Doğu Hanı Kiyeli'yi hile ile tutsak edip de Türkistan topraklarını yavaş yavaş ele geçirdikçe,
Türklük için büyük bir tutsaklık çağı başlamıştı. Bu çağ 680 yılına kadar sürdü. Bu müddet içinde
tutsaklık zincirini kırmak için yapılan hareketleri şiddetle bastıran Çinliler, artık Türk ırkını yok etmek
için bütün kurnazlıklarını kullanıyorlardı. Onların bu kurnazca siyasetlerine aldanan Türk prens ve
beğleri de kendi adlarını bırakıp Çinli beğlerin Çince adlarını alacak kadar milliyetlerini unutmaya
başlamışlardı. Çin baskısı altında ezilen milletin Türklüğü, yasası, varlığı hakarete uğruyor, sefalet ve
fakirlik Türkeli'ni kemiriyordu. Türk ırkının geleceği kapkaranlıktı. İşte bu kara çağda Türklüğün
içinden bir nur, yeni bir güneş doğdu. Gök Türkler'in Doğu Hanları sülalesinden İlteriş Kutluk, Türk
milletini yok olmaktan kurtarmak için pusata sarıldı ve 680 yılında dağa çıktı.
Bu isyan, tarihimizin en büyük olaylarındandır. Çünkü yarım yüzyıl gücünü, birliğini ve otuz yıl
istiklalini kaybetmiş; yurdu, kağanı kalmayan; namuslu kızları hayalık, asil erkek çocukları kul yapılan
şanlı bir millet bu isyanla yok olmaktan kurtulmuştur. İlteriş Kutluk, milletinin istiklalini kurtarmak için
dağa çıktığı vakit, yanında ancak on yedi er vardı. Irkının kahramanlık, azim, savaşçılık gibi büyük
meziyetlerini şahsında toplamış olan İlteriş koca bir devleti yıkma işine bu kadar küçük bir kuvvetle
başladı. Fakat az zamanda erlerinin sayısı arttı. Yıllardan beri Çin zulmü altında inleyen, eski şanlı
günleri ve istiklali özleyen Türkler, Türkistan'ın bu büyük çocuğunun açtığı ihtilal bayrağının altında
toplanmaya başladılar. İlteriş'in erleri önce yetmiş, sonra yedi yüz oldu. Artık Gök Türk istiklal
savaşına başlamıştı.
Gönlü Türklük sevgisiyle çarpan kahraman İlteriş, önce milleti yeni baştan atalarının töresince düzene
koydu. Onlara milli ruh ve heyecan verdi. Zaten büyük bir davanın halinde milliyetçilik ateşi denilen
kutlu alevden nur ve güç alınmamasına imkân var mıydı? Bu sayededir ki, ataların töresince düzene
konan onun sayıca az erleri, üstün düşman kuvvetlerine karşı yiğitçe vuruştular.
İlteriş Kutluk ve on yedi arkadaşının pusata sarılmasıyla Gök Türk istiklal savaşı bir yıl kadar sürdü. 681
yılı, yarım yüzyıllık kara çağı kapayan kutlu bir tarih oldu. Türk istiklali yeniden kazanılmıştı.
Bu tarihten sonra İlteriş Kutluk, Gök Türkler'e on yıl kadar kağanlık yaptı. Millete istiklalini
kazandırmış olan kahraman İlteriş, hayatının bundan sonraki yıllarında istiklal kadar büyük bir diğer
vazife, Türk birliğinin gerçekleşmesi için çırpındı. Çin hâkimiyeti çağında Türk boylarının çoğu
dağıtılmıştı. Kutluk, kendi milletinin ve devletinin parçaları olan bu dağınık boyları toplamak için at
üzerinden hiç inmedi. Bazıları çok güçlü olan bu beğlikler üzerine kırk yedi yol asker yürüttü, yirmi
savaş yaptı. Her çarpışma birliği biraz daha tamamlıyor, Türklük eski halini alıyordu. İlteriş Kağan, bir
yandan bütün Türkleri bir bayrak altında toplamaya uğraşırken, diğer taraftan da büyük düşmanı

Çin'e indirdiği yumruklarla hem atalarının öcünü çıkarmış oluyor, hem de milletini zenginleştiriyordu.
En son Batı Türkleri'nin de büyük bir bölümünü birliğe sokmak başarısını gösterince, Türk istiklalinin
kurtarıcısı aynı zamanda da Türk birliğinin kurucusu oldu.
Gök Türklerin bu büyük çocuğu Tanrısı'na kavuştuğu zaman, ondan milletine armağan üç eser kaldı:
İstiklal, Türk birliği ve eşsiz bir kahraman olan küçük oğlu Kül Tigin... Onun ulu gövdesini, diğer sayısız
Türk yiğitlerininki ile birlikte bağrında uyutan Türkistan ve Türklük bu üç eserin hatırasını yüzyıllarca
sakladılar: Bundan sonra da yüz yıllarca saklayacakları gibi...
Facebook'a Ekle
Kayıtlı
ATABEK
Ziyaretçi
« Yanıtla #7 : 20 Kasım 2009, 20:57:22 »

KÜL TİGİN
Gök Türk istiklalinin kurtarıcısı İlteriş Kutluk Kağan öldüğü vakit biri sekiz, diğeri yedi yaşında iki çocuk
bırakmıştı. Bunlardan birincisi sonradan Bilge adıyla Türk kağanı olan Mergen, öteki ırkımızın sayılı ve
örnek kahramanlarından Kül Tigin'dir.
Babalarının Tanrı'ya ve Türkistan topraklarına kavuştuğu sıralarda bu iki çocuk pek küçük
olduklarından tahta, amcaları Kapağan Kağan geçmişti. Kapağan çağı, Gök Türklerin en parlak
zamanlarından oldu. Kapağan birçok seferler yapmış, İlteriş'in gidemediği yerlerdeki Türkleri bile
birliğe sokmuş ve Çin'i, Türk akınlarından baş kaldıramaz hale getirmişti. İlteriş'in yiğit oğulları bu
seferlerin çoğunda bulunup milletlerine ve amcalarına büyük hizmetler yaptılar.
Türklüğe şanlı zaferler kazandıran Kapağan, son zamanlarında bazı kararsız ve lüzumsuz hareketlere
başlamış, milletine zulüm eder olmuştu. Bu yüzden bazı boylar gücenmişler, birliğin dağılma tehlikesi
baş göstermişti. Kapağan, bu kötü hareketinin karşılığını pek acı ödedi, pusuya düşürülerek öldürüldü.
Bu ölüm, millet işlerindeki haksızlığın haklı cezası idi. İşte bu karışık ve tehlikeli zamanda İlteriş
oğullarının Türkistan tahtını elde etmeleri Türk milleti için büyük bir kazanç oldu. Fakat İlteriş'in
çocuklarının tahtı elde etmeleri ortaya bir mesele koymuştu: Acaba bir yaş aralı iki kardeşten hangisi
kağan olacaktı? Bu sorunun karşılığında bu iki Türk yiğitinin örnek meziyetlerinden birini buluyoruz.
Çünkü Türk tahtı Mergen'e göre kahraman kardeşine layık, Kül Tigin içinse ağasına ait sayılıyordu.
İlteriş çocuklarının kağanlıkta gözleri yoktu. Onların ülküleri ırklarına hizmet etmek, dağılmakta olan
birliği yeniden kurmaktı. Bilhassa Kül Tigin bu ateşle yanıyordu. Kağan olmak değil, kağan
buyruğundaki orduları yürütmek, düşmanları tepelemek, dağılmış boyları bir bayrak altında toplamak
istiyordu.
İki yiğit kağanlığı birbirlerine kabul ettirmek için çok uğraştılar. Sonunda Kül Tigin, kendinden bir yaş
büyük olan ağasını razı etti. Mergen, Türklerin kağanı oldu. Kül Tigin de ağasının buyruğunda ordu
kumandanı...
Kül Tigin, Mergen'i kağan olmaya razı ettiği zaman millet hiç de iyi durumda değildi. İki kardeş,
babalarının ve amcalarının kurtarıp yücelttiği milletin adı sanı yok olmasın diye gündüz oturmadan,
gece uyumadan çalışmaya başladılar. Ölesiye, bitesiye çalıştılar. Son yıllar içinde bütünlüğünü
kaybetmiş olan Türklüğü eski haline getirinceye kadar uğraştılar.

Kül Tigin, daha amcası zamanında seferlerde bulunmaya başlamıştı. O vakit on altı yaşlarında idi.
Yaşça küçük, fakat ruhça çok büyüktü. Bu yaştan sonra bir daha hemen hiç oturmadı. Otuz bir yıl
durmadan çarpıştı. Kül Tigin'in düşmanlarla ve birliğe girmek istemeyen Türk boyları ile yaptığı
savaşlar birer destandır. Daha yirmi yaşlarında bir gençken 50.000 kişilik bir kuvvetle ilerleyen bir Çin
generaline karşı erlerinin başında ve yaya olarak saldırıp düşmanı darmadağın etmiştir.
Kül Tigin, pek şanlı savaşlarından birini yirmi bir yaşında iken yaptı. Vuruşmada o kadar yiğitçe
saldırışlar yaptı, o derece korkusuz çarpıştı ki, Türk beğleri bu savaştaki kahramanlığını hiç
unutamadılar. Kül Tigin, bu çarpışmada üç defa at kaybetti. Vurulan her attan sonra bir yenisine
biniyor, yine saldırıyordu. En son bindiği doru atın üzerinde çarpışırken yüzden çok ok, pusatlarına ve
atının zırhlarına rastladı. Lakin Tanrı yiğidini koruduğu için hiç birisi yüzüne ve başına gelmedi.
Sonunda o ordu savaş yerinde yok edildi.
Kül Tigin yirmi altı yaşında iken kahraman Kırgızlarla çarpıştı. Onları basmak için ordusuyla karları
sökerek Kögmen dağını aştı. Ser ırkdaşları ile bir yaman vuruştu. Bir ak aygır üzerinde olarak saldıran
Kül Tigin, Kırgız erlerinden birini okla vurdu, ikisini arka arkaya mızrakladı. Yiğit Kırgızlar, kahraman Kül
Tigin önünde boyun eğdiler.
Aynı yıl güçlü Türgişler'le vuruştu. Bu savaş için ordusunun başında Altay dağını aşarak, İrtiş ırmağını
geçerek yürüdü. Bora gibi saldıran ırkdaşı Türgişler'e karşı, kasırga gibi karşılık verdi. Ercesine
vuruştular. Türgişler yiğit kişilerdi. Fakat Kül Tigin'e karşı durmak mümkün mü? Onlar da boyun
eğdiler.
Otuz bir yaşında Karluklarla karşılaştı. Alp Salçı adlı ak atının üzerinde savaşan Gök Türk çocuğu onlara
da diz çöktürdü.
Hep savaşan ve hep yenen Gök Türk kahramanının savaşları birbirine benzer: Hepsinde büyük
kahramanlıklar ve hepsinde zafer... Kül Tigin, bunlar arasında en büyük savaşını Dokuz Oğuz boyu ile
yapmıştır. O yıllarda Dokuz Oğuzlar çok güçlenmişlerdi. Bilge Kağan'ın eşsiz kardeşi onları da alt
etmek için bir yılda beş vuruşma yapmak zorunda kaldı. İlk karşılaşmada Kül Tigin, Azman adlı ak
atıyla vuruştu. Erlerinin yanında, önünde vuruştu. Arka arkaya altı tane Dokuz Oğuz erini kargıdan
geçirdi. Ordular göğüs göğüse geldiği zaman yedincisini kılıçladı. Dokuz Oğuzlar usta askerlerdi. Ama
Gök Türk yiğitlerinin önünde onlar da diz çöktüler.
Beş savaşın en kanlısı sonuncusu oldu. Dokuz Oğuzlar bu vuruşmada çok korkunç saldırılarla Gök Türk
karargâhını ele geçirmek istediler. Eğer karşılarında Kül Tigin olmasaydı geçirebilirlerdi de... Fakat Kül
Tigin'in elinden karargâhı zapt etmek kolay mı idi? Gök Türk prensi bu savaşta görülmemiş şekilde
çarpıştı. Ögsüz adlı atının üstünde olan Kül Tigin, Dokuz Oğuzların bütün akınlarını önledi, dağıttı.
Karargâha saldıranlar Türk yiğitleri idi. Fakat Kül Tigin yiğitler yiğidi idi. Bu vuruşmada yalnız o dokuz
er sançtı. Ve karargâh Gök Türklerde kaldı.
Bu çarpışma Kül Tigin'in son savaşı oldu. Onun bütün hayatınca Türk birliği için çarpan ve çırpınan
kalbi bu savaşta durdu.

Gök Türklerin yiğit çocuğu Türk birliği uğrunda şehit düştüğü zaman kırk yedi yaşında idi. Otuz yıldan
beri çok savaş alanlarında bir kahramanlık abidesi gibi dolaşan gövdesini Türkistan toprakları bu yaşta
aldılar.
Beş yiğidini kaybeden Türkeli yaslara büründü. Bilge Kağan büyük yuğ töreni yaptırdı. Başta Çin olmak
üzere her yerden heyetler geldi. Fakat bütün bunlardan ne çıkardı?
Toprak ana milyonlarca oğlunun yanına bu oğlunu da almıştı. Kağanın yası sonsuzdu. Böyle bir kardeş
için sonsuz yas denizlerine dalınmaz mı idi?
Kül Tigin, millet yolunda toprağa düşeli bugün bin iki yüz yıldan çok oluyor. Acaba Doğu Türkeli yeni
bir Kül Tigin'i veya Kül Tigin'leri ne zaman yetiştirecek?
Facebook'a Ekle
Kayıtlı
ATTİLABİLGEHAN
Atsızcı
*
Cinsiyet: Bay
ileti Sayısı: 973



« Yanıtla #8 : 20 Kasım 2009, 21:05:24 »

             Atabek sağol Kandaşım bu büyük Yiğitlerimizi, Koca Kahramanlarımızı bir kez daha anımsattın. Bu kutlu kişilerin isimlerini duymak bile bana ayrı bir güç ayrı bir kıvanç veriyor. Evet bu ve daha başka büyük Kahramanları tanımak görevimizdir. KURT
Facebook'a Ekle
Kayıtlı

Köprülerin (Linklerin) Görülmesine İzin Verilmiyor.
Köprüleri (Linkleri) Görebilmek İçin Üye Olun veya Giriş Yapın
Yürekli-kam
Ziyaretçi
« Yanıtla #9 : 20 Kasım 2009, 23:08:02 »

Güzel bir paylaşım Atabek,Kurt ini adına teşekkür ederim
Facebook'a Ekle
Kayıtlı
Sayfa: [1] 2 3 4
  Yazdır  
 
Gitmek istediğiniz yer:  

|Harita | Arşiv | 1 | 2 | 3 | 4 | XML | Rss
PHP Kullanıyor Powered by SMF 1.1.20 | SMF © 2006-2009, Simple Machines

Google'a ekle
BOZKURT FM*
XHTML 1.0 Uyumlu! Dilber MC teması HarzeM tarafından
Bu Sayfa 0.298 Saniyede 23 Sorgu ile Oluşturuldu (Pretty URLs adds 0.033s, 2q)


Türkçü Turancı Otağ
Otağımıza üye olarak Türklüğe ve Türkçülüğe katkıda bulunabilirsiniz.
10 saniyede üye olmak için tıklayın.